DUMAN

Damar damar yol yoldur hüzün
Sardığı bedeni çürüten, çökerten
Ve duman dumandır huzur
Ağır ağır işleyen her bir zerreye sinen
Defalarca çaresiz göğe bakmaktır ömür.
Simsiyah bir fon ve milyonlarca ışık
Yorgun yakamoz yüzü suyu hürmetine huzur
Güneşi gözbebeklerinde yükseltmek
Aynı gözden damlayanlarla
Kurak bir dokunuşa olabilmektir yağmur
Üzerine “asra yemin edilmiş” bir ahittir sabır
Bir de sabrı tavsiye edenlere dair…
Ve yarına sevdalı “umut”a sürgün bir pıhtıdır insan,
Milâdı bela,
Ahiri mahşer,
Ve doğum lekesi “onur”…


(“bu” yol nereye gider” sorusuna alternatiflerden…)

Ayşe KARACA